Artykul dodany dnia:10. Luty 2013 w kategori: brak zdefiniowanej kategori | · Tagi:, ,

476 r. p. n. e. -

Pierwsze buty, które powstały w czasach starożytnych miały płaską podeszwę, wykonaną z papirusu, lub z innych trzcin czy ze skóry. Podeszwę upiększano złocąc ją lub na jej spodzie umieszczając podobiznę ukochanej osoby, po to aby być z nią blisko na każdym kroku (Grecy) lub wroga (Egipcjanie) aby móc w ten sposób go „zdeptać”.

1400 -

Pojawiają się buty koturny czyli  kobiece pantofle na bardzo wysokich, drewnianych koturnach, mające jeden lub dwa obcasy pośrodku stopy. W Wenecji, w pierwszej połowie XVI wieku, kurtyzany nosiły koturny dochodzące do wysokości ponad 50 cm . W takich butach nie sposób było poruszać się bez pomocy innych osób.

1600-

W pierwszej połowie w XVII wieku pojawiają się pierwsze buty na obcasie. Miały one drewniane obcasy w kształcie kanciastego słupka, które dochodziły do kilkunastu centymetrów wysokości. Przód buta był wydłużony i ścięty.

1670 –

Buty zaczęto zdobić sprzączką, która zastąpiła kokardę.

1680 -

Nawet ochraniacze na buty tzw. patynki były na podwyższeniu:

- drewnianym, który dopasowywał się ono buta

- metalowym – na metalowym kole znajdowała się drewniana podeszwa, która podtrzymywała cały but

Patynki, inaczej chodaki dzięki swojej konstrukcji utrzymywały but właściwy wyżej co pozwalało zabezpieczyć go przed pobrudzeniem. Był to bardzo praktyczny wynalazek, który służył przez wieki. Każdy wysoce urodzony obywatel nosił patynki aby pokazać, że ma odpowiednią pozycję.

1700 -

Chińskie kobiety przez wiele wieków nosiły specjalne pięknie zdobione trzewiki tzw. „lotosowe buty” o dziwnym kształcie (twardy, drewniany obcas o przekroju walca był bardzo blisko wierzchu buta), w których ciężar stopy spoczywał głównie na palcach. Buty te zniekształcały stopę – maleńkie stópki, które miały przypominać kwiat lotosu stanowiły o atrakcyjności ich właścicielki.

1720 -

Za panowania Ludwika XIV arystokraci nosili  buty na czerwonych obcasach  w kształcie słupka. Obcas, szeroki przy złączeniu z podeszwą i delikatnie zwężony na dole, mierzył 18 centymetrów. Takie buty były symbolem statusu .

Artykul dodany dnia:09. Luty 2013 w kategori: brak zdefiniowanej kategori | · Tagi:, ,

Historia butów odkrytych:

Dzisiejsze sandały wywodzą się od butów noszonych w Starożytnej Grecji i Rzymie. Ich fason nie zmienił się za wiele przez tych kilka stuleci, wciąż jest praktyczny na upalne dni, i zarazem modny. Podobnie jest z butami na koturnach, które zakładali aktorzy w greckim teatrze aby być lepiej widocznym i słyszanym. Panie niskiego wzrostu nadal chętnie zakładają koturny w tym samym celu co greccy aktorzy – aby inni dobrze je widzieli oraz słyszeli.

Historia butów zakrytych:

W północnej Europie, z racji chłodniejszych i deszczowych dni, noszono buty zakryte. Wykonywano je z wyprawionej skóry pokrytej sierścią. Długością sięgały połowy łydki a do nóg przylegały poprzez wiązanie skóry tasiemkami. W IX wieku pojawiła się buty z cholewkami dzięki którym nie ma potrzeby szczelnego sznurowania buta wokół nogi, wystarczy tylko przewiązywany przód. Moda na buty z cholewami osiągnęła szczyt na dworze Ludwika XIII, gdzie stały się oficjalnym obuwiem, noszonym nawet na bale.

Historia butów z czubkami:

Buty z wydłużonymi noskami były stosowane przez Etrusków, którzy zamieszkiwali Italię przed najazdem Rzymian. Dzięki ekspansji Imperium na niemal całą Europę wzór tego obuwia przedostał się niemal w każdy region. Istnieje informacja, że w 1100 roku na dworze króla angielskiego Wilhelma Rudego zjawił się książę Normandii, Robert Courte-Heuse, który nosił buty z czubem „na kształt wężowego ogona”. Moda na „noski”  przeżywała swój szczyt popularności za czasów Karola V. N dworze burgundzkim ich długość dochodziła nawet do 60 cm, trzeba było je dokładnie zawijać w ślimacznice bądź usztywniać fiszbinami. Buty nazywano ciżemkami. Wydłużone, smukłe noski ponownie zawitały na dworze Ludwika XV. Jednak ich rozmiary były mniejsze od średniowiecznych ciżemek.

Drewniaki

Są to jedne z najstarszych butów, które były najłatwiejsze i najtańsze w produkcji. Wystarczyło odpowiednio wysuszyć drewno a następnie snycerz obrobił taki kawałek by się nadawał do noszenia. Chodzenie w takim obuwiu przez dłuższy czas, ze względu na zbyt twardą podeszwę, okazało się zbyt męczące dlatego zaczęto zakładać je sporadycznie jako buty ochronne na miękkie cienkie obuwie ze skóry. Z racji tego, że drewniaki były tanie, szybko zaczęto je kojarzyć z pospólstwem. Bogate damy szybko przestały stosować takie formy ochraniaczy. Były głównie noszone przez chłopstwo do pracy, aż do końca XVIII wieku, kiedy stały się synonimem walki o wolność i równość obywatelską w czasie rewolucji francuskiej. Dzisiaj drewniaki spełniają raczej funkcje ochronną, często są noszone w szpitalach ponieważ ze względu na twardą i nieprzepuszczalna podeszwę pozwalają zachować higienę,

Historia butów na obcasach

Obcasy rozwinęły się z  butów na koturnach. Elegancki słupek uzyskano z wyrzeźbionej koturny, na którym dotąd opierała się pięta. Pantofelki na obcasach były szczególnie lubiane przez Ludwika XIV, który z powodu swojego niskiego wzrostu, za wszelka cenę chciał sprawiać wrażenie wyższego. Aby było bardziej wytwornie obciągnął obcasy czerwonym materiałem, co potem skwapliwie zaczął naśladować cały francuski dwór. Pod koniec XVII wieku przód obuwia zaczęto ozdabiać klamrą lub kokardą, czasem były to haftowane wzory roślinne. Obuwie damskie wzorowano w sumie na męskim, tyle że obcasy dla kobiet były wyższe i miały o wiele prostszą formę. Przez cały następny wiek buty na obcasach cieszyły się niesłabnącą popularnością. Były wykonywane z wielu materiałów: z jedwabiu, aksamitu czy atłasu.

Historia glanów

Historia glanów, inaczej butów militarnych, zaczyna się od Starożytnego Rzymu. Dawniej były to wysokie buty, wykonywane z mocnej skóry, szczególnie pożądane przez legiony ponieważ zabezpieczały stopy oraz łydki przed uszkodzeniami. Mogły służyć nawet za broń ponieważ podeszwy miały podbijane kolcami. Buty te znalazły uznanie podczas pierwszej wojny światowej. Po wojnie, ze względu na dużą wytrzymałość, stały się obuwiem klasy robotniczej. Ponownie, jako obuwie militarne, zostały użyte podczas wojny Amerykanów w Wietnamie. Kryzys oraz bunty robotników pracujących w tamtych czasach w glanach, z pewnością przyczyniły się do wykreowania symboliki tych butów. Zbuntowana młodzież lat 70-tych postanowiła ich użyć jako symbol przeciwko władzy i zastanego świata. Glany oraz ich młodsi kuzyni, martensy, zaczęły być noszone skinów, dzieci-kwiaty, następnie pokolenie nowej fali, związane z muzyką punkowa, metalową. Była to jedna z największych rewolucji młodzieżowych w historii kultury Europy. Do dziś martensy i glany cieszą się popularnością wśród młodzieży oraz dorosłych a także ludzi nie związanych z ideologiczna historią tego obuwia.